Innerlijke (on)rust
Op 14-jarige leeftijd begon ik, relatief laat, met wedstrijdzwemmen. Het was leuk en ik was goed, maar niet beter mijn leeftijdsgenoten. Ik trainde drie keer in de week, naast een bijna wekelijkse wedstrijd op zaterdag. Iedereen (mijn coach, mijn teamgenoten, mijn gezin) had verwachtingen van mij. De lat lag hoog, omdat ik elke wedstrijd mijn persoonlijke record wilde verbreken. Ik zwom vanuit doorzettingsvermogen en het plezier sleet langzaam weg...
In deze maatschappij leren steeds meer ouders hun kind(eren) dat zij alles kunnen bereiken. Het kind moet perse havo doen, anders is het niet goed genoeg. Hierdoor krijgen we een tekort aan mensen die praktisch werk doen, maar daarnaast ontwikkelen we een cultuur waar altijd gepresteerd moet worden. Er moet iets bereikt worden voordat we succesvol zijn.
Het gevolg is dat we heel hard werken om resultaten te zien. We werken 7 dagen in de week en zijn we 24/7 bezig met wat we allemaal nog moeten doen. Het liefst rennen we de hele tijd door. Alles duurt te lang en aan het einde van de dag hebben we niet gedaan wat we moesten doen. We hebben geen tijd meer om stil te zitten en ervaren überhaupt nooit meer stilte om ons heen. Zelfs als het eindelijk stil is, is er alsnog onrust door alle gedachten in ons hoofd.
In deze wereld zijn constant prikkels om ons heen. Prikkels, zoals onze telefoon, mensen die constant met ons willen communiceren, maar ook de constante bezigheid: rennen van afspraak tot afspraak. Ik ervaar dat het in de onrust van deze tijd soms moeilijk is om bij God stil te staan en stil te zijn. Toch is in moeilijke situaties, zoals ziekte, het enige ik kan doen bidden. Bidden geeft rust over dat wat mij bezighoudt. Deze innerlijke rust houdt mij overeind in de onrustige wereld.