Ik zie jou, zie je mij ook?
Verwachtingen... zucht... Je baas die wat van je wilt, je vrienden, school, kerk, vereniging... En het lastige is dat iedereen weer iets anders van je wil. Hoe kun je iedereen tevreden houden? Is dat überhaupt vol te houden?
De wereld heeft zoveel verwachtingen van ons. Verwachtingen waar we aan moeten voldoen, anders worden we niet gezien of horen we er niet bij. 'De norm' is om een bepaald aantal vriendjes te hebben, populair te zijn op social media en zoveel mogelijk likes te halen. De wereld wil iets van ons en we leven naar die verwachting. Het gevaar is alleen dat we aan die verwachting onder door gaan.
Waarom zijn die verwachtingen, die ongeschreven regels, waaraan we moeten voldoen zo belangrijk? We willen erbij horen, maar juist als we voor Jezus leven zijn we vrij. Vrij, omdat de enige verwachting die hij van ons heeft is dat we naar Hem toe gaan, in Hem geloven en alles aan Hem overgeven.
Het liefst zou ik niet bezig willen zijn met verwachtingen van mezelf of anderen. Toch ben ik er mee bezig. Ik zelf wil ook voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik leg de lat voor mezelf zo hoog en wil dingen goed doen. Ik wil mensen tevreden houden en geen fouten maken. Alleen het enige wat ik ermee bereik is een opgejaagd gevoel, onrust en drukte in mijn hoofd. Het levert niets op.
Uiteindelijk gaat het er voor mij om dat ik weet hoe God me ziet, zodat ik de wereld kan zien en kan zeggen: 'Ik zie jou, zie jij mij ook?'