Als een vader

Vandaag ging ik Ayla, de hond van mijn ouders, uitlaten in het buitengebied tussen Rijssen en Holten. Aan het begin bleef ze nog bij mij, totdat we langs een weiland komen met allemaal vogels die ze toch wel heel interessant vindt en dus erachteraan rent. Toen was de orde ver te zoeken. Ze was weg en kwam zeker niet meer terug, gaten werden gegraven in het weiland en ze had mij uit het oog verloren.

Ondertussen was ik met God aan het praten over mijn dag, de omgeving en de hond. Terwijl ik naar de hond keek met haar kop in de kuil die ze gegraven had, zei God tegen mij: dit is hoe jij ook soms doet op de weg die ik met jou loop. Ik moest lachen, omdat God soms humor heeft in de metaforen die Hij gebruikt.

Nouja mijn boodschap is dus dat wij soms zijn als een hond, met ons hoofd in een gat die we zelfs gegraven hebben. Dat we uit dat gat met ons hoofd omhoog naar God kunnen kijken en dan verder gaan met graven. We steken als het ware onze kop in het zand, maar om ons heen gebeurd er van alles, waardoor we juist dichtbij de Vader mogen blijven.

Ondanks dat God ziet dat we er een potje van maken is hij als een liefdevolle vader en staat Hij ons met geduld en Zijn armen wijd op ons te wachten, zoals de Vader bij de verloren zoon. Nu is dat voor sommige lastig om uit te spreken dat God een vader is, omdat ze door hun aardse vader geen idee hebben hoe een vader zou moeten zijn.